ماهنـــــامه­ ی ادبی حـــــــوا منتشر می­شود:

ادبیات فراتر از قلم، در زندگی اتفاق می­افتد و در ثانیه­ هایی که آگاهی را تجربه می­کنیم.

"حوا " نشریه­ی ادبی ست که 24 بهمن ماه 1390 همزمان با سالگرد از دست دادن مادر عزیزمان " فروغ فرخزاد" متولد می­شود.  نشریه­ی  حوا پس از کسب مجوز به صورت کاغذی  هر ماه منتشر می­شود.

نقد جریان های ادبی معاصر ، انتشار آثار ادبی ایران، ترجمه­ ی  آثار ملل مختلف به ویژه آثاری که تاکنون ترجمه نشده اند از اهم فعالیت­های حوا خواهد بود.

علاقه مندان جهت همکاری می توانند آثار خود را تا 20 ام بهمن ماه سال جاری به آدرس پست مجازی حوا ارسال کنند:

سردبیر: زینب برزگرماهر                                                                                             soli_poems@yahoo.com

دبیر بخش ترانه: غلامرضا رضایی اصل                                                                             rezadelman@gmail.com

دبیر بخش ترجمه: مهدی اکبری فر                                                                                      akbarifar@gmail.com

دبیر بخش داستان: عادل قلی پور                                                                            a_gholipor2002@yahoo.com 

دبیر بخش شعر آزاد: زینب برزگرماهر                                                                            Soli_poems@yahoo.com

دبیر بخش شعر موزون:  احسان محمدی                                                                   ehsanmohamadi7@gmail.com

دبیر بخش نقد و مقاله: سمیه رضایی اصل                                                                       somimail4000@gmail.com

روزگار، خیلی عجیب و غریب ، درهم برهم و قاطی پاتی شده بود...هفته پیش تعطیلاتی پیش آمد و رفتم اردبیل... همان اردبیلی بود که میشناختم.همانقدر سرد. برفش همانقدر لذت بخش. آدمهاش همانقدر... داشتم کیف می کردم از این آرامش کوتاهی که نصیبم شده بود تا اینکه خبر درگذشت بروسان و اسلامی و دختر خوردسالشان را شنیدم و غافلگیر شدم. شعرهای بروسان را بسیار دوست داشتم و متاسفم از این که دیگر نیست ...خیلی کلنجار رفتم با خودم که معنی مرگش را بفهمم... که یعنی چه که مرده؟..یعنی چه که دیگر در میان ما زنده ها نیست؟... حس و حال وقتی را داشتم که هومن رفت... باز هم نفهمیدم مرگ را:

ولی من

چیزی از مرگ نمی دانم

حتمن به سرزمین عجیبی رفته ای

که درختان بیشتری دارد

تعطیلاتم خیلی زود تمام شدند. برگشتم به تهران لعنتی . به تهران صبح کله سحر از خوابگاه بیرون زدن و شب بازگشتن. فقت تنها چیزی که اینجا برایم داشته کمی شعر بوده است... کمی شعر که " تو " را کم داشته اند همیشه...

بر کاغذ ها نوشتم

شعرهایی را که دیشب برایم خوانده بودی
شعرها یکی یکی کلمه شدند
یکی "درد"
یکی "تنهایی"

یکی...

یکی می خواست که "دوستت دارم" شود
اما " دوستت دارم"
بیش تر از یک کلمه بود
می خواست که زخم شود
اما بزرگتر از اندازه ی قلبم بود

پروانه شد و

بر پلک هایم نشست..

به دنبال زنی می گردم

با موهای سیاه

قد متوسط

شالی بنفش بپوشد

با پالتویی زرد

در پاییز

اسمش را بگذارم تو

برای باقی عمری

که ناچارم

بی تو زندگی کنم

فقط ای کاش لب نداشته باشد

دیر است
من همه‌ی قطارها را از دست داده‌ام
همه‌ی اتوبوس‌ها را
و هر چه دست تکان می‌دهم
هیچ کامیونی مرا به یاد نمی‌آورد..

می‌نویسم دوستت دارم 

 می‌نویسم 1390

می‌نویسم م.الف 

یک قلب می‌کشم 

و شلیک می‌کنم....

۱ 

تو بازگشته‌ای 

و شعرهای من را می‌خوانی 

حالا من یک غار هستم 

و سیصد سال از این خواب باقی مانده.... 

۲ 

من که مسیح نیستم

این همه از آسمان 

بالا 

و  

بالاتر 

می روم 

من 

فقط یک پسر بچه‌ی کوچولو ام 

که تو با یک عالمه بادکنک 

تنها گذاشتی‌ام

۳ 

نه دست های خشکی داستم 

و نه بدنم شبیه درخت‌ بود 

نمیتوانستی به من تکیه کنی 

پس 

ق ط ع ه  

        ق ط ع ه 

                ام 

                   کردی 

و من رو ی ق ط ع ه های بدنم 

برای تو شعر نوشتم 

م.ا

خیال می‌کنم که نرفته‌ای 

و هنوز 

این خیابان همیشگی را 

                               با من قدم می‌زنی 

می‌ایستم پشت شیشه‌های کافی‌شاپ :

ما داریم آنجا قهوه می‌نوشیم٬  

                                       چای می‌نوشیم، 

                                                            شکلات داغ می‌نوشیم... 

حالا دارد باران می‌بارد 

و من حتی نمی‌توانم 

یک چتر 

برای خودم خیال کنم

به صلح که در سیاره‌ای دیگر است

دیگر دنیا داشت به آخر می رسید

تو از ستاره ای ،

که اصلا از شب‌های زمین معلوم نبود

به اینجا آمدی

دامنی از شهاب‌های از خانه بریده به تن داشتی،

چشم‌هایی

که از انفجار هر منظومه‌ی جنگ‌زده‌ای درخشان‌تر بود

می‌خواستی

همه‌ی ما را عاشق خودت کنی

اینطور‌ شد

که به آتش زدی

و از خاکستر بال‌هایت

یک بسته شکلات به هر سرباز

و یک آدامس به هر فرمانده دادی.

اما تو زیادی قشنگ بودی

پس باید چهره‌ات را مخدوش می‌کردند

جای پاهایت بمب گذاشتند و

پشت سرت حرف درآوردند.

کار به جاهای باریک کشیده بود

باید از این شطرنج دور می شدی،

بچه ها تورا به صفحه ی بادبادکشان دعوت کردند...

حالا مدت‌هاست رفته ای

مدت‌هاست

که دوربین‌ها

به زیبایی زخم‌هایت اعتراف نکرده اند...